Image Map

Stoppen met medicatie en dan...

Toen de cliënt op onze afdeling werd opgenomen werd er al aangegeven dat we met deze cliënt niet konden, cliënt was niet gemotiveerd voor behandeling en gaf aan dat het vooral zijn eigen keus was die men moest respecteren. Het stoppen met medicatie was dan ook een gespreksonderwerp dat in het geheel niet bespreekbaar was. Verpleegkundigen begonnen er niet meer over en pogingen van zowel de behandelaar als casemanager bleven zonder resultaat.

Vanuit mijn rol als ervaringswerker ben ik het verhaal rond de medicatie vanaf het begin bewust gaan mijden om vooral te investeren in de contactopbouw met deze cliënt. Contactopbouw begon doormiddel van het wandelen onder begeleiding, of cliënten nou Eens zijn met een voorstelde richting van de behandeling of niet, wandelen even naar de buurtsuper gaan ze allemaal. Eigenlijk de gelegenheid om uit te vinden waar de interesses van de cliënt liggen en vanuit het interessegebied begint het gesprek met af en toe een uitstapje gevoed door onderliggende frustratie die het verblijf binnen ons systeem soms terecht met zich mee brengt of frustratie die meer intern vanuit de beleving van de cliënt ontstaat. Maar goed, tijdens het wandelen het interessegebied van de cliënt besproken en daar regelmatig op teruggekomen, frustratie deels ondersteund door begrip en ervaringskennis rond frustratie binnen een GGZ systeem besproken.

Langzaam ontstaat er een band steeds vaker komt de cliënt zelf met het onderwerp medicatie gebruik naar voren en peilt daarbij hoe ik zelf daarmee ben omgegaan. Zonder dwingend en direct sturend op het gebruik van medicatie te gaan zitten trekt de cliënt deels nog vanuit een psychotische beleving bij zaken toch de conclusie dat medicatie de voorkeur heeft om de eigen regie op het leven weer volledig op te kunnen pakken. Tegen alle verwachtingen van mijn collega’s kiest de cliënt er zelf voor om het depot gebruik van medicatie weer te gaan starten, eigenlijk zeker bij de laatste contactmomenten voor mij heel voorspelbaar en logisch.

Moeder zal later nog haar uiterste best doen om in de ambulante hulpverlening mij als ervaringswerker in te zetten, naar overleg tussen managers komt hiervoor uiteindelijk een akkoord.

Waardevol en toch een succes voor de behandeling en het vervolg van de behandeling is dat de verwachte aanvraag voor een ingrijpende dwangbehandeling achterwege is gebleven. Cliënt is gemotiveerd voor verdere behandeling en binnen de kortste keren is de cliënt met ontslag gegaan waarbij het contact met de hulpverlening in tact is gebleven. Een succesje waarbij ik mij en die discussie is actueel in hoeverre je vanuit de positie als Ervaringswerker moet waken om het verlengstuk van de bestaande ggz-zorg te worden, om als het waren cliënten binnen het systeem te houden.

Dit realiseer ik me ook vooraf maar bedenk me dan ook hoe de reële kansen zouden zijn zonder medicatie, waarbij het contact met hulpverlening is veranderd in een positie van zorgwekkende zorgmijder.