Image Map

Een kleine stap op een lange weg

Een tijdje geleden werd ons gevraagd of wij als team ervaringsdeskundigen, een succes verhaal op papier wilde zetten, zodat alle verhalen worden gebundeld als boek. Ik ging er even voor zitten en, tjeetje ik wist niet goed welke ik moest kiezen, want eigenlijk maak je als ervaringswerker keer op keer succes verhalen mee.

Toen heb ik mijn favoriete ‘ervarings’ verhaal uitgekozen, en probeer hem nu op papier te zetten! Het gebeurde tijdens mijn allereerste ‘Lotgenoten’ groep die ik heb begeleid. In volle spanning liep ik naar boven om koffie en thee te halen voor de groepsbijeenkomst. Ik had nog geen kennis gemaakt met de groep, en zij uiteraard niet met mij. Ik besloot ter plekke om het maar rustig op mij af te laten komen. Ik stapte de groepsruimte binnen, en al snel druppelde de groepsgenoten ook binnen, en we stelden ons aan elkaar voor. Voorzichtig keek ik naar de gezichten van de groepsgenoten, die in een afwachtende houding zaten. Er was een groepsgenoot bij, die er voor mij uitsprong. Ik zag een ‘wanhoop’ in zijn ogen.

Al snel kwam ik te weten, dat de groepsgenoot niet meer wist hoe hij verder moest in zijn leven! Hij wist niet hoe hij met zijn ziekte moest omgaan. Hij vertelde dat hij van alles had geprobeerd om zijn leven wat draagzamer te maken, maar dat hielp niet! Mijn reactie daarop was: ‘er zijn vele wegen die naar Rome leiden, het is een lange weg daar naar toe, die je stapsgewijs moet bewandelen. Die weg begint met ‘acceptatie’-> herkenning - > en uiteindelijk de weg naar het ‘Herstel.’ Pas als de lange weg bewandeld is, zul je merken dat ook jouw leven, er weer wat draagzamer, rooskleurige en nuttiger uit gaat zien.

Ik besloot hem een beetje met rust te laten, en gaf hem veel de ruimte zijn verhaal te delen in de groep. Ik zag zijn gezichtsuitdrukking veranderen, hij kreeg zelfs een glimlach op zijn lippen. Weet je wat er met hem gebeurde; hij kreeg begrip, herkenning voor zijn situatie, medeleven, er werd geluisterd naar hem en hij mocht zichzelf zijn in de groep. De man werd rustiger en er gebeurde iets met hem. Aan het einde van de bijeenkomst, stelde ik de groep de volgende vraag: ‘Hoe hebben jullie de 1e bijeenkomst ervaren?’ Waarop de man antwoord: ‘Het geeft mij hoop en vertrouwen voor de toekomst!’ Ik was helemaal onder de indruk, het raakte mij, dat juist van hem deze reactie kwam. Ik was ook onder de indruk, dat hij een veilige plek had gevonden waarin hij het aandurfde een hele kleine stap te zetten naar de lange weg die hij moest bewandelen naar het acceptatie proces. De weg naar de herkenning en herstel!

Tevreden eindigde de 1e groepsbijeenkomst. En een ding stond voor mij al vast; dit is het werk dat bij mij past! Hiermee wil ik het nog wel wat jaartjes volhouden!